Iemand in uw team piekert. U merkt het aan kleine dingen. Stiller in overleg. Vaker een korte nacht, vaker een kort lontje. Misschien denkt u dat het bij de persoon hoort. Dat het karakter is.
Dat is het zelden. Piekeren is geen karakterfout. Het is een denkgewoonte. En een gewoonte is aan te leren, dus ook af te leren.
Hoe een piekergedachte werkt
De werkdruk is vaak echt. Deadlines, een volle agenda, te weinig handen. Daar valt niet omheen te praten. Maar wat iemand zichzelf over die druk vertelt, bepaalt hoeveel die weegt.
Een piekergedachte voelt urgent. “Ik moet dit aankunnen.” Hij eist actie. Hij houdt het hoofd ’s nachts wakker en praat overdag gewoon door.
Doorzetten lijkt dan het antwoord. Maar doorzetten voedt de gedachte. Hoe harder iemand duwt, hoe luider het wordt. Zo gaat het rondje almaar sneller.
Waar de ommekeer zit
De ommekeer komt niet door beter na te denken. Beter nadenken is nog steeds nadenken. Hij komt door iets anders: door te zien dát je denkt.
Op het moment dat iemand merkt dat een gedachte een gedachte is, valt de urgentie weg. Het is geen bevel meer. Het is een zin in zijn hoofd, en hij mag kiezen wat hij ermee doet. Daar begint de rust.
Wat u als werkgever kunt doen
U hoeft dit niet op te lossen. Sterker, oplossen werkt vaak averechts. Wat helpt, is ruimte maken. Een gesprek waarin iemand even niet hoeft te presteren. Geen plan, geen advies, alleen aandacht.
En u kunt op tijd zijn. Wie leert hoe zijn denken werkt voordat het te zwaar wordt, valt minder snel om. Dat is precies wat ik met mensen doe in mijn groepstraining.
Vastlopen is zelden een defect. Het is een misverstand over hoe denken werkt. En dat misverstand is te doorzien, voordat iemand omvalt. Op de pagina voor bedrijven leest u hoe dat eruitziet voor uw organisatie.
Lees ook de begrippenpagina piekeren: wat het is en hoe je hoofd weer rustig wordt.