Ze zat altijd een beetje aan de rand. Stoel iets naar achteren. Stem zacht. Blik omlaag.
Ze vond van alles spannend. Ze vond zichzelf niet zo interessant. Ze was er, maar ze liet zich niet zien.
Vijf bijeenkomsten lang zag ik haar worstelen. Niet met grote drama’s. Met het gevoel dat ze er niet toe deed. Dat wat zij te zeggen had, niet belangrijk genoeg was.
Toen ze bij de laatste sessie binnenkwam, stopte ik even.
Nieuwe outfit. Haar verzorgd. Rechtop. Ze liep naar het midden van de groep. Ze ging zitten, keek rond en begon te praten. Niet omdat iemand het vroeg. Omdat ze iets wilde delen.
Ze was er écht.
Ik weet niet precies wanneer het kantelde. Dat weet zij waarschijnlijk zelf ook niet. Het ging niet om één doorbraak. Het ging om een reeks kleine verschuivingen. Een vraag die anders binnenkwam. Een moment waarop ze merkte dat ze niet hoefde te presteren om erbij te horen.
Dat is wat ik het vaakst zie in mijn trainingen. Niet de grote omslag in één sessie. Maar iemand die stopt met piekeren voor het slapengaan. Iemand die voor het eerst nee zegt zonder zich schuldig te voelen. Iemand die merkt dat het oké is om ruimte in te nemen.
Voor de buitenwereld is dat bijna niets.
Voor díe persoon is het alles.
Ik vergeet de spectaculaire verhalen soms. De stille verschuivingen onthoud ik. Omdat dáár het echte werk zit. Niet in theorie. Niet in een programma. In het moment dat iemand zichzelf weer serieus neemt.
Dat is waar ik het voor doe.
Stefan Colin is trainer zelfregie en mentale weerbaarheid in Noord-Holland. Hij werkt met gemeenten, bedrijven en zorgverwijzers.